EEUWIGE JACHTVELDEN

Hier is de plek waar je je lieveling kan herdenken met teksten, foto's, gedichten, noem maar op. Je bent vrij dit zelf in te vullen naargelang je behoefte dit verdriet met de wereld te willen delen. Je kan hier ook je e-mail adres kwijt zodat mensen je kunnen troosten. Gewoon alles doormailen naar mij.

We zijn vandaag 30 december 2009, en ik had graag op een andere wijze het dagboek van Casper (voor dagboek klik hier) beëindigd. Na een bijtincident op zondag 28 december is er na overleg met de dierenarts besloten om Casper te laten inslapen. Pas nu kan ik er iets over schrijven.

Terwijl ik het hier typ, rollen de tranen uit mijn ogen. Zoals ik schreef in mijn laatste dagboekbijdrage van 1 september 2008 is er een groot verschil tussen handelen uit gevoel en handelen uit verstand.
Het verstand heeft uiteindelijk gewonnen en het doet verdomd pijn.

De laatste maanden ging er geen week voorbij of Casper had minstens éénmaal uitgehaald naar één van ons, zijn laatste week zijn er 3 bijtincidenten geweest. Zondag 20 september hebben we nog een mooie wandeling gemaakt en Casper heeft heerlijk rondgecrosst ... toen we terugkwamen van de wandeling wilden we hem sneeuwvrij maken. Normaal gezien doen we dan zijn muilband aan, maar deze keer dacht ik dat het zonder muilband zou lukken. Casper was sneller dan ik en viel plots aan met een hechting tot gevolg. Je vertrouwt op de huisarts en als die een hondenbeet hecht... dan denk je daar niet bij na. Op maandag had ik koorts en op dinsdag was die koorts heviger, een gevolg van de dichtgehechte hondenbeet. Ik heb er een nachtje door doorgebracht in het ziekenhuis, met baxter antibiotica.
Thuis bleef het de foute kant gaan met Casper. 3 weken geleden merkten we al dat hij terug meer last kreeg van zijn syringo, hij wreef zijn hoofdje tegen de muur en tegen de tapijten, zijn oogjes stonden terug boller dan normaal, hij ging terug "luchtkrabben"... we zijn toen terug begonnen met zijn medicatie.
Deze keer sloeg de medicatie niet aan zoals anders... en had hij ook meer agressie-aanvallen dan ervoor. Zelfs aanlijnen werd gevaarlijk, het tuigje aandoen, of gewoon de lijn aanklipsen... het ging steeds gepaard met agressie...
Mensen die Casper kennen van de wandeling zullen hiervan opkijken. Tijdens de meeste wandelingen was Casper een gelukkige hond die graag meeliep en graag van zich liet horen. Ook tijdens de laatste smoutebollenwandeling te Brecht. Casper was ook een echte schootzitter. In zijn goede dagen was het de beste hond die je jezelf kan inbeelden.
Tussen 20 en 28 december heeft Casper 3 x een uitval gehad en verschillende keren heeft hij gedreigd... het ergste is dat je niet in zijn hoofdje kan kijken wat er mis loopt. Hij kan het je niet vertellen. Zijn aandoening was niet te genezen, dat had men ons in de dierenkliniek al gezegd, we konden hoogstens de symptomen proberen te milderen. Het belangrijkste wat we konden doen was 2x per jaar een 6-weekse lasix-kuur te geven.
Vochtafdrijving dus en metacam als pijnstilling. Als je merkt dat het allemaal niet meer helpt, wat moet je dan nog doen?

Omwille van zijn onvoorspelbaarheid heeft het verstand het gehaald. Onze omgeving heeft ons al gelijk gegeven, sommige familieleden hebben zelfs "proficiat" gewenst... maar waarom?

Eén goede raad aan iedereen die een cavalier wil aanschaffen... KOOP BIJ EEN GOEDE FOKKER! Informeer je, vraag naar de moeder en de vader en probeer mensen te leren kennen die daar een pup kochten ... Koop niet bij een handelaar die 10-talle rassen verkoopt... Casper komt uit zo'n zaak...
Wij hebben Casper niet gekocht, maar overgenomen van de buurman. Ik zou het opnieuw doen, we hebben fijne tijden gehad met Casper en we zagen/zien hem graag. Er word ons verteld dat deze beslissing pijnlijk ging zijn, ... ze hadden gelijk!
Een "zorgenkindje" nestelt zich dieper in je hart dan een ander "kindje"...

We missen hem ... en zullen hem nog lang missen. Vergeten doen we hem zeker niet.

Pukie is op 20 juli 2011 overleden. Om 23 uur hebben wij hem moeten laten inslapen, daar hij niet meer kon zitten of liggen.
Zijn hart was zo groot geworden dat het tegen zijn longen kwam, daardoor kreeg hij geen lucht meer.

Het was onze eerste wandeling met Pukie in Bierbeek op 10 juli 2011, hij heeft daar nog los gelopen tussen al de andere cavalierkes .
En hij was zo gelukkig, het heeft niet lang mogen duren, na 10 dagen sloeg het noodlot toe.
We gaan nu terug naar de wandelingen, maar Pukie zullen wij nooit vergeten.

Ons allerliefste hondje Rusty

Als kleine hondjes praten konden, dan vroeg ik het je onomwonden Heb je na al die jaren rondjes rennen, nu dan de grenzen van je lijfje leren kennen? Smeekte je ons met die ogen zo trouw, je te verlossen uit je lijden, liefst heel gauw?

Bijna 11 jaar ben je nu een volwaardig lid van ons gezin, observeer je ons rustig steunend op de leuning met je kin. Klein, speels, lief en ontzettend eigenwijs tuimelde je bij ons binnen. Je hebt ons zo ontzettend veel moois gegeven, we weten niet eens waar te beginnen Je kusjes, de knuffels, rondjes-om-de-vijver, je vrolijk kwispelende staart, wat gaan we je vreselijk missen, maar wat ben je ons verdriet waard!

Want voor jou, mijn lieve kleine Rusty, was er de laatste weken geen sprake meer van lol. Lopen gaat moeizaam, ademen slecht zo kom je niet meer tot je recht. Aan een gelukkig en mooi leven komt nu een waardig slot. Dit is voor jou het beste, ook al voelt het voor ons nu ontzettend rot.
Dit was de ultieme daad van liefde; het allerlaatste dat we voor je konden doen, Je blijft voor altijd ons hondje en we geven je nu een allerlaatste dikke afscheidszoen.

Slaap zacht lieve Rusty...