.

Naam : Casper
 Soort : Cavalier Reutje Ticolor
 Gecastreerd : op 16/12/2007
 Geb datum : 10/01/2003
 Schofhoogte : 36 cm
 Gewicht : 9 kg
 Gevaccineerd : 24/11/2007 Nobivac (Rabiës)
 Aangeboden ter adoptie : 21 februari 2008

Caspers trieste verhaal :
Casper kwam als pup terecht bij een familie waarbij de man een hondenliefhebber is. Hij ging met Casper naar de hondenschool en dat ging prima. Casper is een uitstekende leerling. Hij kent heel veel commando’s die in zo’n school worden aangeleerd. Toen kwam Caspers eerste ruiperiode. En het vrouwtje schrok van zoveel haren. Casper werd naar de veranda verwezen maar miste zijn zetel in huis en sprong tegen de verandaramen op. Casper moest dan maar in een hok achter in de tuin met als enige gezelschap de mussen. Zo heeft hij twee jaar in eenzaamheid zijn jeugd doorgebracht.
Tot de man het initiatief nam om iemand aan te spreken om Casper elders te laten plaatsen. Hij heeft Casper geplaatst bij een man die juist zijn Golden Retriever verloren had en enkele maanden eerder zijn echtgenote had moeten afgeven.
De man was erg goed voor Casper, hij sliep mee in bed, hij ging er vaak mee wandelen, Casper mocht overal mee… Hij werd er bijna behandeld als een kind. Kosten noch moeite waren te veel. Omdat Casper erg veel last had van zijn mannelijke hormonen werd hij er gecastreerd om hem kalmer te maken, maar de hormonen blijven na castratie nog twee maanden werkzaam. Er werden vele plannen gemaakt voor Casper, hij verdiende dan ook een mooier leven dan zijn eenzame opsluiting.
Ondertussen kreeg de man erg veel last in zijn knie en moest hij een knieoperatie ondergaan. De revalidatie duurt veel langer dan oorspronkelijk gedacht, en de man kan het vinnige hondje niet meer bieden wat hij nodig heeft. Van wandelen is helemaal geen sprake meer, enkel de tuin. Deze man vroeg om Casper opnieuw te plaatsen.

Nu zit Casper dus bij de dame die de opvang tijdens de hospitalisatie van zijn baasje verzorgde. Ze zoekt een nieuwe thuis voor hem. Zelf kan ze hem niet houden omdat haar kruising Mastiff reu zijn territorium niet graag deelt. Hij weegt tenslotte 48kg en laat zijn gewicht dan zowel letterlijk als figuurlijk gelden. De situatie is niet erg veilig voor Casper en daarom slaapt hij weerom in een hok (bench in de living) om hem te beschermen. Hij wordt er natuurlijk overdag uitgelaten en komt niets te kort. Toch is de situatie verre van ideaal. Eten moet ook in de bench gegeven worden voor de veiligheid. Hij kan niet meer op de schoot, want dan voelt de Mastiff zich tekort gedaan, en zo zijn er meer dingen.
Casper went ondanks alles al aan zijn nieuwe situatie die nu twee maanden duurt en strenger is dan de vorige discipline. Alhoewel het slapen in de bench pas lukte na nachtenlang gehuil. Het is dus best dat hij zo vlug mogelijk geplaatst wordt om hem emotioneel niet te zwaar te belasten.

Casper is bij ons op bezoek geweest. We hebben hem geconfronteert met 2 cavalierteefjes, 1 shihtsu teefje,1 cavalier reu en drie poezen. Hij was bang, met de staart tussen de pootjes. Hij heeft nog nooit het gezelschap van een gelijke gehad. Alleen die grote Mastiff. De teefjes waren erg vriendelijk maar nieuwsgierig. Hij gedroeg zich onderdanig en voelde zich alleen struis op de schoot.

Verloop van de adoptie

Zondag 2 maart 2008
Het is zo ver, Liliane komt met de trein tot in Antwerpen, ik (chris) pik haar op aan het station en na onze gebruikelijke kop koffie met gebak rijden we naar Fabienne, Anita en Casper. Van daaruit is het nog een uurtje rijden tot in Den Bosch. Fabienne en Anita hadden de wens te willen gaan kijken waar Casper zou terecht komen. Dus hup holland hup, de gps op en weg zijn wij.
Onderweg zat er al eentje te wenen, neen niet Casper, Anita. Daar aangekomen waren de waterlanders ook bij Fabienne verschenen. Zij hadden een 4 bladzijde lange lijst gemaakt met Caspers voorkeuren en gewoontes. En hij was zo hard veranderd de laatste 14 dagen! Hij is twee maanden geleden gecastreerd, en nu pas zijn de hormonen uit zijn lijfje. Het gaat zelfs goed met Bo (de grote indrukwekkende Bull Mastiff) Bo is ook gecastreerd, dus op dat gebied zijn ze allebei evenwaardig.

Monique en Toon wachten ons op samen met de rest van de familie. Drie vrolijk kwispelende cavjesteefjes komen ons tegemoed. Casper is onwennig maar we zien onmiddellijk dat het hier wel snor zit. Een cavjesparadijs, niet meer of niet minder. Een natuurgebied vlak bij de deur, en een thuiswerkend vrouwtje die dan nog kookt voor haar cavjes op de koop toe. Het kan niet beter. Dat beseffen Fabienne en Anita ook. We zitten weerom bij koffie en gebak.

Monique zegt wijselijk : dames zijn jullie wel zeker? Jullie lijken mij zo gehecht aan Casper. Ik heb mij kandidaat gesteld als adoptiebaasje, niet omdat ik persé een cavje bij wil, maar omdat we nu eenmaal genoeg plaats hebben om er nog eentje gelukkig te maken. Fabienne en Anita wandelen blokje om, om de zaken op een rijtje te zetten. Casper blijft even bij ons, en nadat Toon vanop de sofa roept met een Nederlands accent : Kom mannetje kom, springt hij zowaar op Toon's schoot.

En ja hoor Fabienne en Anita komen terug van hun ommetje en hebben hun tranen gedroogd, Casper gaat weer terug naar België! Ze verlangen niet meer dat Casper zich zou gedragen als "een grote", zij hebben de cavalier ontdekt, de knuffelkonten zoals met ze in Nederland noemt. De deur van de bench blijft voortaan open. Moniek en Toon verbergen hun teleurstelling, maar Liliane en ik beloven hen bovenaan de lijst te zetten van adoptiebaasjes. Bij onze volgende adoptiecav komen zij eerst in aanmerking. Want zeg nu zelf : in dit huis wilt elke cav wonen, dat hoeven we hem heus niet te vragen.

Casper werd dus toch geadopteerd, maar dan door zijn oppassers ! Eind goed al goed tenslotte komt het geluk van de hond op de eerste plaats. Fabienne en Anita beloven plechtig op onze volgende wandeling mee te stappen (met grote Bo erbij als huisgenootje) en zij gaan ook een verslagje maken voor het dagboek.

Verslag van Fabienne

3 maart 2008

Vandaag de grote dag. We rijden naar Nederland, Den Bosch. Goed de kaart bekeken… een GPS geleend… alles bij elkaar gezocht én vooral… enkele weetjes over Casper op papier gezet.
De oorspronkelijke eigenaar had dit ook ooit gedaan… en hij had 10 regeltjes volgetikt… zelf zat ik al vlug aan 4 bladzijden… Ik schrik er zelf ook van…

Om 11 uur stipt staan Chris en Liliane hier van het Meuteke… Een klein half uurtje ervoor belde Chris reeds om te vertellen dat ze op komst waren… en Anita kon de telefoon reeds niet beantwoorden… door tranen in de ogen en de krop in de keel. Want plots wordt alles echt… en is dé grote dag er.

Een uurtje later komen we aan in Den Bosch. We worden begroet door 3 Cavaliertjes… Casper duikt bang weg achter onze benen… maar al vlug ontdooit hij. Het lijkt wel te klikken. Monique had een cake voor ons klaargezet en bediende ons op onze wenken met koffie, thee of iets fris. Een beter onthaal konden we ons niet inbeelden.
Ik vroeg Monique of ze nog vragen had… en vroeg haar wél eerst om de lectuur over Casper eerst even te lezen…
Het viel Monique op dat alles wél héél nauwgezet was opgeschreven… en ze stelde enkele vragen.
Ondertussen was Anita aan het snotteren… en ze kon haar tranen niet meer in bedwang houden. Erg hé… dat Cavaliervirus… Een blokje om en een zwaar gesprek later beslisten we om onze Casper gewoon terug mee te nemen naar België… en hem te houden. Geen adoptie meer… Casper heeft zijn thuis gevonden…

Je weet dat het een “opvangertje” is, hij was al eens geadopteerd… en we vonden het geen optie om hem terug na die vorige mislukte adoptie naar het hok van de buren te brengen… Daarvoor had hij op die éne maand adoptie reeds té veel geleerd vonden we…
Casper is daarna in totaal 2 maanden bij ons geweest “in de opvang”…
Op die 2 maanden bij ons (3 met deze van de vorige adoptie erbij), is Casper geheel veranderd… eigenlijk moet je het met je eigen ogen gezien hebben… Hij kende niet veel, reageerde vaak totaal verkeerd op alle impulsen die hij binnenkreeg… gaf géén affectie, kende geen regels en was superargwanend naar alles en iedereen…
De eerste maand heeft Casper geleerd wat het is om in huis te leven, hij werd er gecastreerd… en leerde er tal van bevelen, in ruil voor een vleesstripje.
Vanaf 6 januari kwam hij dan bij ons aan… wéér nieuwe regeltjes, een bench… en vooral een grote loebas van een hond als huisgenoot… Hij zou er NIET de baas zijn, dat was Bo… dit was voor hem toch wel even aanpassen… Bo heeft meerdere keren zijn gewicht in de schaal geworpen (48 kg) om Casper te tonen dat hij overwicht had én niet Casper… Dit gaf meerdere keren aanleiding tot conflicten… dat ons wél tot nadenken stemde… 40 kg méér dan Casper… dan hoeft Bo niet zo erg te reageren… als die 40 kg verkeerd terechtkomen op Casper, dan loopt het snel slecht af denken we…

De jongste 2 weken begon Casper zich echter over te geven … hij luisterde véél beter, zijn agressieve buien zijn véél minder (soms wisselt hij van supervriendelijk naar superagressief) én hij wil zowaar geknuffeld worden. Hierbij geeft hij dan dankbare likjes terug… en vooral… hij accepteert nu Bo als meerdere… en zowaar… de twee spelen zelfs samen. Een gek zicht, een bulldozer mét een frêle cavalier…
Bo is eigenlijk altijd al een loebas geweest, op losloopwandelingen nooit last gehad met andere honden, hij is speels en gecastreerd, maar zijn territorium delen dat was wat anders.

Met andere woorden… Casper was volop bezig om ons te veroveren… en het is hem nog gelukt ook. Ook op de hondenloswandelingen waar we aan deelnemen… ziet men de verandering duidelijk… Het bange hondje van 2 maand geleden is nu een heel ander hondje geworden in de meute. OK, hij heeft nog angst tijdens het begin van iedere wandeling… maar hij overwint deze angst en loopt aan het einde van de wandeling steeds zelfzeker voorop…

We beloven om mee te wandelen tijdens de volgende wandeling van het Meuteke… en we willen Chris en Liliane toch wél héél erg bedanken voor alle moeite die ze in Casper staken… de telefoontjes, het treinticket, het lobbywerk… en vooral het mooie werk dat zij doen… om Cavalierkes aan een nieuwe en vooral gouden mandje te helpen…
Chapeau!
Aan Monique wil ik ook mijn verontschuldigingen aanbieden… ook zij heeft haar zondag opgeofferd, cake gebakken, koffie en thee gezet… en… zonder resultaat… want we gaven onze Casper niet af…, terwijl het héél duidelijk was dat ze wel degelijk erg goed voor hun cavjes zorgen. 3 x per dag wandelen, voldoende affectie (heel duidelijk zichtbaar, en niet enkel omdat wij er waren!)

En wij… wij hebben geleerd dat we een héél slecht opvanggezin zijn… We zoeken mee naar een geschikt adoptieplaatsje, we vinden een schitterende lokatie, schitterende mensen… en dan krijgen we het niet over ons hart om Casper af te geven…

Sorry Monique, maar … soms moet een mens met zijn neus op de werkelijkheid geduwd worden vooraleer je iets echt ziet… en bij ons was dit NU PAS… Monique… 1000 x excuses!

En Casper… die weet van niets… die weet enkel dat hij zondag mee is mogen rijden met de wagen… en dat Bo thuis moest blijven… en hij genoot van de aandacht…

6 maart 2008

Dat Casper een handleiding had… dat wisten we al voor 2 maart… Dat Casper wel eens durfde te happen.. dat ook… en dat mijnheer zowaar een beetje menselijke “trekskes” had… en van poeslief naar grompot kon “switchen” dat ook…
Toch verrast het nog wel eens… dat mocht Anita zondagavond nog ondervinden… zomaar… waarom? Beet hij in de vinger van Anita tijdens een knuffelstonde… niets geen aanleiding… plots…
Even later was onze Casper weer poeslief… en dat was hij al tot vandaag… Voor de ongerusten onder jullie… Casper slaapt niet meer in de bench… al houden we voorlopig deze bench wel in de living… Casper heeft een zeteltje in beslag genomen… en die mag hij van ons als hondenzetel inwijden…

Maandag is er een klein mirakeltje gebeurd ten huize Casper… Hij mocht zowaar uit dezelfde drinkpot van Bo drinken… Tot nu toe werd dit steeds op hevig protest van Bo onthaald… en iedere dag zien we wel iets kleins terug gebeuren… Gisteren stal Casper het speeltje van Bo… en Bo… die keek naar ons… en ik meende dat hij me vertelde “Heb jij dat gezien? Laat jij dat toe?”
Casper verdween met het balletje naar zijn troon… en leek te triomferen.
Spijtig genoeg speelt Casper niet met zijn speeltjes… hij verzamelt ze gewoon…

Daarnet zijn we gaan wandelen naar het Wit Zand. Dit is een grote weide, omgeven door kleiputten. Het is Bo zijn lievelingsmoment. Hij kan dan naar hartelust zwemmen en achter stokken crossen…
Mijn buurvrouw vroeg me “Wanneer los je Casper nog eens?” Omdat er toch niemand in de buurt was, vroeg ik haar “heb je tijd…” Want stel je voor… ik los Casper … en daarna mag ik mijnheer gaan zoeken…
Ik heb hem gelost… eerst bleef Casper braaf in de buurt “rondjes crossen”, staart omhoog en een smile op zijn kopje… van het ene oor naar het andere bij wijze van spreken…
Telkens ik hem riep, kwam hij… tot… dat ene konijn de weide overstak…
Casper erachteraan… en de bananen staken terug in zijn oren… Ik had de keuze… ofwel ik achter Casper… ofwel hem laten crossen. Ondertussen ging ik verder en hield ik Casper in mijn ooghoeken in het oog. Na een 30-tal minuten gingen we verder en riep ik hem… Casper was potdoof… Ik dus achter Casper in de bosjes… maar… ik riep véél te lief “Caaaaaaâaaaspeeeeeêr”… dit had geen nut…
Toen maakte ik me kwaad en riep ik héél erg hard én kortaf Casper! Casper spurtte naar me toe en ging op zijn rug liggen…
Zou dàt dé truuk zijn? Zou ik me iedere keer zo kwaad moeten maken? Ik twijfel of ik hem zondag ga lossen… dat zal van de omgeving afhangen denk ik…

Bo en Casper hebben net eten gekregen… en Casper ligt nu heerlijk te slapen boven op zijn bench…Wordt vervolgd!

9 maart 2008

Gisteren, 9 maart, hadden we normaal ingeschreven voor de wandeling in Gruitrode - Limburg. Nadat we even het weerbericht hadden nagekeken besloten we reeds zaterdag om toch maar niet te gaan... We zagen het niet zitten om 1,5 uur te rijden... ginder uit te regenen en dan terug 1,5 uur rijden... Neen... we besloten om met de bloesemwandeling het opnieuw te proberen...

Zondag was het echter béter weer dan we voorzien hadden... de fikse regenbuien bleken motregen te zijn, de windstoten die ze voorspeld hadden, bleken ook mee te vallen...Daarom besloten we om met ons eigen groepje, dat van "Chico's  wandelclubje" naar de maandelijkse wandeling in Brasschaat te gaan. Heel veel mensen hadden hun kat gestuurd omwille van het weer... zodat we slechts met een klein groepje van een 25-tal mensen overbleven. Er werd ook eens een andere route dan gewoonlijk uitgeprobeerd... en het was weer schitterend!

Casper kent de meeste van de deelnemende honden, daarom besloot ik reeds na een half uurtje om hem te lossen. Tegen alle regels in had ik wat snoepjes meegenomen... met als bedoeling Casper te belonen, telkens hij onmiddellijk terugkwam wanneer ik hem riep... Plots luisterde bijna de helft van de groep naar de naam "Casper"... met andere woorden... mijn
snoepjes waren vlug op. Casper deed het prima... wat had je anders verwacht?

Casper was het meest "zwarte/vuile"hondje van de troep... eigenlijk valt het op de foto's zelfs niet erg op (zie hierboven). Thuis even onder kraan, en alles was weer opgelost...
Ons kliekske vond het heerlijk dat we Casper hielden... en ze moesten er toch wel een beetje mee lachen dat we daarvoor helemaal naar Den Bosch moesten rijden... Enkelen hadden zelfs een weddenschap onder elkaar opgezet... met als inzet "Blijft Casper/ Blijft Casper niet". We zullen dit nog vaak moeten horen vrees ik...

Na de wandeling hadden we een "après" in het clublokaal van de Aero-club van Brasschaat... waar we genoten van een heerlijke trappist... en euh... een hot-dog.
Al bij al was het weer een superdag... al waren we toch wel kletsnat "gemotregend"... de hondjes hadden er geen last van, ook de geleende "Gordon Setter" van mijn buurvrouw niet.

17 maart 2008

We zijn nu 17 maart...  en ik denk er stilaan aan om mijn dagboeken stop te zetten...

Casper doet het goed... en mijn vader probeert ons ervan te overhalen om Casper van naam te veranderen. Volgens hem lijkt Casper enorm op Winston Churchill en moet ik enkel nog een sigaar in zijn mond steken om een
volledige gelijkenis te hebben ;-)

Sinds mijn vorige dagboekverhaal heeft Casper niet meer gehapt... enkel een lip opgetrokken toen ik hem borstelde...  Gisteren was er nog wel het nodige lawaai bij... maar toen moest hij eerst afgedroogd worden alvorens hij binnenmocht...  We waren immers gaan wandelen (of slijkzwemmen?) in de Hobokense Polders...  Een prachtige wandeling, maar
de verkenning was duidelijk gemaakt vóór de nachtelijke en hevige regenbui op 15 maart...  De wegen waren weg, de grachten overspoeld... en sommige plaatsen was er echt bijna geen doorkomen aan.  Casper vroeg dan ook meermaals om "opgetild" te worden, en dat deed ik natuurlijk graag.  Verder heeft hij ons steeds "staart omhoog" de weg gewezen...
hij liep dus op kop.  Ik heb hem deze keer ook van in het begin van de wandeling los laten lopen...  en  hij luisterde voorbeeldig!
Thuisgekomen heeft hij een lauwe douche gekregen, en heb ik hem eens gewassen met een andere hondenchampoo.  Deze champoo liet achteraf, toen hij droog was, toe om hem zonder haperen te kammen.  Casper liet duidelijk weten dat hij dit wél een stuk liever had.  Af en toe een grommetje, maar niets "gehap".

Casper ontpopt zich ook tot deurenspecialist...
Ik vraag me af of andere Cavalierkes deze truk ook kennen...  Als je "op" de deurklink springt, dan opent iedere deur zich voor je...  vooral als je een deur kan vinden die naar buiten zwaait...Als Casper ergens niet mee mag... is dit een probleem...  Je zet hem in zijn zeteltje, je sluit de deur achter je... en meneer staat even snel terug bij je via de keukendeur...  Wie me ooit nog eens komt vertellen dat dieren geen verstand hebben...  die zet ik bij Casper op de "leer"...

Eenmaal hij echt begrepen heeft dat hij toch niet meekan... dan gaat hij op de vensterbank naar buiten kijken...  en is er geen probleem meer.
Ook Bo heeft zich aangepast, hij lijkt wél iets op te leven.  Vroeger lag hij meer te slapen in zijn mand, nu eist hij meer aandacht op.  Als Casper aandacht wil, dan ík óók lijkt hij te zeggen.  Balletjes en stokjes aanbrengen, en maar aandacht krijgen...  ze genieten er met zijn 2-tjes van.

Voor de rest niets meer te melden... alles gaat dus goed!

Normaal gezien, als er niets ernstig tussenkomt... zien we elkaar in Gingelom tijdens de lentebloesemwandeling op 11 mei 2008.
 

1 september 2008