.

Wat vooraf ging :

Ik doe vrijwilligerswerk bij een dierenasiel en vrijdag belt een hondenfokker naar de verantwoordelijke om een puppy te komen ophalen. Hij zei dat ze werd afgedankt omdat ze iets aan haar pootjes had. Ze heet Bruni. De verantwoordelijke belt onmiddellijk naar de dierenarts-specialist in Boechout om een afspraak te regelen om 9:30 maandag.

25 januari 2009

We zijn zondag en wij rijden nietsvermoedend met de kids naar een volleybalwedstrijd in Meerhout. Onderweg krijg ik telefoon van de verantwoordelijke met de vraag of ik halfweg de wedstrijd naar Rijkevorsel wil rijden om een Cavje op te halen. Aangekomen in de fokkerij krijg ik een volwassen Cav toegestopt van 2jaar. Ik neem het beestje aan en leg haar achter in de wagen, snel rijd ik weer naar de kids die hun wedstrijd spelen. Ik kom te laat, de wedstrijd is reeds afgelopen en we rijden huiswaarts. Bruni is heel de tijd erg stil en geeft lieve lekjes aan mijn partner Chris. Chris is vertederd en meteen bereid Bruni te adopteren alhoewel hij duidelijk ziet dat er wat mis is met de achterpootjes.

Rond 21:30 doet Bruni raar. Ik bel het dierenasiel om te vragen wat ik moet doen en kreeg de raad onmiddellijk naar de dierenarts te gaan. Ik kon er gelukkig nog terecht. Hij vond dat het hartje te snel klopte, en hij denkt dat ze lam is aan de achterpootjes, of er moet toch wat schelen met het hartje. Ik panikeer, en hij garandeert me dat ze deze avond niet zal sterven en dat ze niet zwanger is. We gaan met een bedrukt hart naar huis.
 

26 januari 2009

Het is morgen, ze heeft het overleefd, en om 8u vertrekken we naar het asiel. De verantwoordelijke denkt dat Bruni geen fokteefje is omdat ze blij is mensen te zien en ze wilt duidelijk aandacht. Ze vraagt of Chris met Bruni naar de specialist in Boechout wilt rijden, natuurlijk vindt hij dat goed. Daar aangekomen wordt ze verdoofd om foto’s te kunnen nemen van haar hart en longen. Alles lijkt normaal. De da vindt niets abnormaal dat de verlamming kan veroorzaken. Hij moet er naar raden en schrijft een antibiotica kuur voor samen met cortisonen gedurende 3 weken. Hopen maar dat het nu werkt.

De verantwoordelijke van het dierenasiel ziet hoe Chris begaan is met Bruni en geeft hem toestemming om pleeggezin voor haar te zijn tot ze beter is. Daarna kan er aan adoptie gedacht worden en komen wij als eerste in aanmerking.

Branden jullie een kaarsje voor onze Bruni ? ze heeft het beslist nodig. De eerste drie weken zijn cruciaal. Alvast bedankt.
 

27 januari 2009

Ze doet een poging om te stappen. Ze is helemaal niet zindelijk en doet al haar behoeften in huis. Ze slaapt beneden bij de anderen maar haar ademhaling is niet normaal, zij hijgt altijd en ik panikeer weer. Chris belt naar de specialist en die stelt ons gerust dat het met de pilletjes moet beteren. Soms plast ze al eens buiten met de anderen, maar dat lijkt meer toeval, meestal doet ze in huis.

28 januari 2009

Ze stapt wat beter, ze loopt wel nog raar en doet in huis, zal wel met de verlamming te maken hebben. Hopelijk blijft ze niet incontinent. Ze huilt 's nachts, we nemen haar mee in bed, en ze stopt met huilen.

9 februari 2009

Ze is gisteren mee geweest met het Meuteke, en ze was heel content dat ze mee mocht, het was de eerste keer dat ze mee ging wandelen. Ze was heel dapper, heeft veel rondgelopen en met de anderen gespeeld. Ik had een buggy bij voor als ze moe werd. Ze is zooooo lief. Ge ziet nog wel dat ze niet stevig op haar achterpootjes kan staan en ze was dan ook moe, ze heeft de hele rit naar huis toe geslapen. En toen we thuis kwamen heeft ze in de zetel verder geslapen.

Ik ben met haar naar de dierenarts geweest. Hij zegt dat ze heel snel verbetert maar dat ze nog niet stabiel staat op haar pootjes. Ik moet nu een hele maand een half pilletje cortisone om de twee dagen geven. Daarna moet ik terug naar hem om te zien hoe ze vordert.

Zindelijk is ze nog steeds niet, als ik haar betrap kijf ik met mijn vinger, doet ze haar plasje buiten dan krijgt ze een koekje anders niet. 
Ze plast om de 10 minuten, ik ga vrijdag eens proberen om ze een uurtje in de bench te zetten om te zien of ze wel kan ophouden. Anders is ze incontinent. Ik weet niet of daar medisch iets aan te doen is.
 

16 februari 2009

Ik heb nog geen tijd gehad om aan haar zindelijkheid te werken. Op het asiel was een terminale kankerpatiënt die zich aan mij gehecht had. Ik ben zoveel mogelijk naar hem gegaan tot hij zaterdag een spuitje kreeg. Hij is in mijn armen gestorven. Het was een loebas van een rottweiler.

Met Bruni gaat het niet echt goed, ik moet weer meer medicatie geven. Een half pilletje per dag nu ipv om de twee dagen. Betert het niet, dan terug een heel pilletje per dag. Misschien stel ik de zindelijkheidstraining beter uit tot ze goed kan stappen.

6 mei 2009

Bruni doet 's nachts niks meer in huis, maar in de dag doet zij soms nog in huis. Bruni kan stappen maar niet goed, soms stoppen we met pillen maar dan gaat ze na een paar weken terug bergaf, dan beginnen wij terug een pilletje te geven voor een paar weken en dan stoppen we terug en zo voort. Het zal heel haar leven een probleem zijn met haar poten.
 
Ik heb ondertussen nog een oud cavje geadopteerd, Charline, afgedankt wegens te oud. Maar Charline zal je niet zien op de wandelingen, want ze kan niet wandelen omdat ze al oud is ze kan dat niet meer aan. Ik hoop dat ik haar nog gelukkig kan maken met in huis en in de tuin te zitten en te genieten van haar oude dag.

Ik kan niet mee op moederdag met het treintje naar As, want de dag ervoor (zaterdag) ga ik haar halen, en ze moet nog wennen aan haar nieuwe thuis, ze is oud en zal bang zijn. dan wil ik er zijn om haar te troosten. Maar amuseer jullie he!  DAGBOEK CHARLINE : KLIK HIER