SANSHI
|
Geboortedatum : 10/08/2004
Geslacht : reu
Niet gecastreerd
Soort : Blenheim
Schofthoogte : 34 cm
Gewicht : 7.5kg
Inentingen : recent
Kinderen : prima
Katten : geen ervaring
Voeding : droogvoer
Sanshi is een heel goed opgevoede hond die geen enkel probleem heeft, niet psychologisch, niet lichamelijk. Buiten het feit dat elke cavalier gevoelig is aan de darmen bij verkeerde voeding, en dat elke cavalier het hele jaar door ruift. Maar wat discipline van de eigenaars (niets onverantwoord van de tafel en regelmatig borstelen) zorgt er voor dat er geen problemen komen. Hij houdt van kinderen en doet nooit iets fout.
Het is evident dat Sanshi enkel zal geplaatst worden bij mensen die kunnen bewijzen dat er overdag steeds iemand bij hem is, anders kan hij evengoed bij zijn huidige eigenaar blijven. Zijn vrouwtje wilt voor Sanshi een betere opvang dan diegene die zij kan voorzien, namelijk een tuin en gezelschap.
Zijn voorgeschiedenis:
SANSHI GAAT WEGENS BIJZONDERE OMSTANDIGHEDEN VANAF 5/9 VOOR VEERTIEN DAGEN OP PROEF BIJ EEN AL EVEN BIJZONDERE KANDIDAAT
Als Sanshi zijn proefperiode met succes
heeft beëindigd, volgt een bijzonder boeiend verslag vanaf dag 1 . Indien
niet, komt hij weer ter adoptie.
Het is niet onze gewoonte om een proeftijd
in te bouwen omdat cavjes nu eenmaal erg gemakkelijke hondjes zijn. Indien je
wilt weten waarom we dit nu wel doen, lees dan het dagboek vanaf 20
september...
BERICHT OP 20 SEPTEMBER 2009 :
Sanshi heeft een prachtige thuis gevonden bij Ellen, Ivan en Vasco. Vasco is een hond met een job, hij zorgt voor zijn vrouwtje Ellen die een visuele handicap heeft. Vasco is dus erg bijzonder en het was heel belangrijk om een juiste speelkameraad voor hem te vinden. Hij mag immers zijn taak niet vergeten anders brengt hij op wandelingen zijn vrouwtje in gevaar.
Om die reden hebben wij deze proeftijd ingelast in samenwerking met de vorige eigenaar van Sanshi die haar volledige medewerking aan dit project heeft verleend. Het heeft geleid tot groot succes voor beide partijen. Vasco en Sanshi zijn de beste maatjes, Het gezinnetje van Ellen en Ivan heeft dus uitbreiding gekregen. Hilde, die Sanshi heeft afgestaan, kan zich geen betere thuis voor haar lieveling wensen, wat de pijn van het afscheid toch minder scherp maakt.
VERSLAG VAN DE AFSTANDNEMENDE EIGENAAR
Toen ik contact nam met 'In een meuteke lopen' hoopte ik dat deze
organisatie de plaatsing van onze lieve Sanshi echt professioneel en ernstig
zou aanpakken. En ja, het werd een zéér positieve ervaring.
Ik heb er lang over nagedacht en lang over getwijfeld wat de beste beslissing
zou zijn voor onze allerliefste hond. Sanshi zat eigenlijk te veel alleen,
omdat ik lange dagen voltijds moet werken en zoonlief sinds september studeert
aan de hogeschool en 's middags ook geen wandelingetje meer met Sanshi kon
maken.
Dus na hierover gepraat te hebben met Chris en Liliane gingen zij op zoek naar mensen die meer tijd en aandacht konden schenken aan Sanshi, want dat verdient zo'n lieverd dubbel en dik. En toen vonden ze al redelijk snel fantastische kandidaten: Ellen en Ivan en hun lieve hond Vasco. Vasco is de geleide hond van Ellen, maar graag wilden ze nog een ander hondje gelukkig maken in hun toffe gezinnetje. Gezien deze toch wat speciale situatie beslisten we allen om een proefperiode in te lassen om te zien of de honden en Ellen goed met mekaar zouden kunnen communiceren.
Al snel bleek dit heel vlot te lopen. Ellen is dan ook een superlieve, geduldige en warmhartige vrouw. En Sanshi natuurlijk ook een echte schat met een zeer zacht en open karakter. Gedurende de 'proefperiode' heeft Ellen mij dagelijks via mail en sms op de hoogte gehouden van de belevenissen en vorderingen met Sanshi. Ik had een zeer goede band met Sanshi en hij was best mijn grote liefde. Dus ik heb echt heel wat traantjes gelaten bij het afscheid en vele dagen nadien. Maar het nieuws en de foto's die Ellen me zo trouw stuurde warmden mijn hart en dat stelde me wel gerust. 'Onze' schat was in goede handen!
Na uiteindelijk drie weken (want Ellen en Ivan gingen nog een weekje op reis met Vasco en Sanshi) kwam het moment dat we de documenten voor de overdracht zouden tekenen. Dat vond ik best nog wel een heel moeilijk stap. Maar ik kreeg zoveel begrip van Ellen en ook van Chris en Liliane! Dat heeft me zeker wel geholpen. En Ellen had ook gedacht aan een hele lieve attentie: een supermooie, ingekaderde foto van Sanshi die hier een ereplaats heeft gekregen en waar ik nog veel naar kijk met het vertrouwen dat hij zeer gelukkig is in zijn nieuwe thuis waar zoveel aandacht is voor hem. Hartelijk dank Ellen en Ivan voor al jullie warmte en liefde!
--------------------
Zo Chris, ik hoop dat dit verhaal op de site een plaatsje kan krijgen.
Ik wens jullie nog veel energie en inzet om toekomstige plaatsingen ook zo
goed te laten verlopen als die van Sanshi. Soms heb ik het nog moeilijk nu hij
niet meer bij ons is, maar ik wil jullie van harte danken voor al de goede
zorgen om van deze en vele plaatsingen een succes te maken.
Groetjes,
Hilde
VERSLAG VAN DE NIEUWE EIGENAAR :
Een klein gevlekt kreutske
|
Met Vasco en Sanshi op wandel
Zaterdag 5 september 2009
14.35 u., een rode wagen stopt aan de overkant van de straat. Mijn hart lijkt wel 200 te halen! De bel, even diep ademhalen en daar staan ze dan, Hilde en haar lief, klein, rood-wit schatje. Chris en haar moeder zijn al even hier. Samen drinken we wat en houden we een kleine rondleiding door huis en tuin. Sanshi vindt het allemaal best. Vasco houdt zich wat afzijdig, zich afvragend wat dit allemaal te betekenen heeft.
Na het uitwisselen van vragen, is de tijd van afscheid aangebroken. Ik heb zo met Hilde te doen, maar we willen het haar ook niet te moeilijk maken, dus trekken de moeder van Chris, ikzelf en de hondjes meteen de stapschoenen aan voor een klein wandelingetje naar een weitje hier in de buurt. Chris blijft nog even bij Hilde.
Na dit tripje krijgen Sanshi’s spulletjes een plaatsje. Z’n fleece-dekentje, doekje en speeltjes leggen we in het benchke zodat het er heerlijk knusjes wordt. De bench staat in het midden van de kamer zodat hij alles en iedereen goed in het oog kan houden.
Ook Chris en haar
moeder trekken stilletjesaan huiswaarts. Het wordt plots wel heel erg stil
in huis. Daar sta ik dan, helemaal alleen met vier guitige oogjes die me
vol verwachting aankijken
Een uitgebreide knuffel breekt de stilte. Vasco komt er heerlijk bijliggen,
weliswaar zonder aandacht te schenken aan de nieuwe huisgenoot, maar toch...
Even wat eten en de keuken opruimen. Sanshi volgt me op de voet. Ik voel
me net een wandelende koekjestrommel, *smile*.
We trekken de tuin in voor wat frisse lucht, Sanshi’s etensbakje mee. Wat
een eetlust! Bijna al z’n brokjes op!
Dan wat vocalises
oefenen, want de stem moet weer even op gang getrokken worden voor het
nieuwe academiejaar. Twee maanden stilte maakt
de buik lui, de stem onzeker en de verkregen toonhoogte valt zo van
z’n sokken. Eens benieuwd hoe Sanshi dit
schurend scharniertje ondergaat... Deze koene
jongen verroert geen vin! Even vrees ik een
acute paralysering, maar neen hoor, hij heeft het overleefd! Heb ik even
vijf minuten ‘sjans’!
Zo’n
heldendaad verdient een forse beloning. Wat dacht je van een
Furminator-beurt? Sanshi laat het zich
welgevallen en gaat er zelfs helemaal voor zitten.
Ik hoor een wagen de
oprit oprijden. Aha, daar verschijnt mijn lieftallige echtgenoot
ten tonele! Uitgeblust van een paar drukke
zomermaanden op het werk en enkele draken van late
shiften, sleept hij zichzelf de trap op. Grijs, grauw en blik op
oneindig… De aanblik van een klein kwispeldoortje
doet zijn stem minstens een octaaf stijgen, z’n
mondhoeken beginnen zich plots in de tegenovergestelde richting te bewegen
en daar gaan de knietjes. It’s alive!!!
We besluiten samen een appeltje te delen in de keuken. Twee koppel
hondenogen kijken ons het fruit bijna uit de handen. Vasco is gek op appel,
het is buiten wortel zowat het enige ‘mensenvoedsel’ wat hij krijgt en daar
is hij enorm tuk op.
Er valt Ivan een stukje appel uit de handen, vlak voor Sanshi’s snuitje.
Wat nu? Vasco wilt het pakken, maar plots lijkt
hij zich te bedenken. Wonder boven wonder! Vasco laat dit overheerlijke
snoepje aan zijn Bourgondische neus voorbij gaan en maakt plaats zodat
Sanshi het stukje rustig kan opeten. Maak dat mee!
Na een laatste plasje liggen beide helden op één oor, moe van de opgedane indrukken. Hoe zou je zelf zijn?
Zondag 6 september 2009
De nacht verloopt heel
rustig. Het ‘weerzien’ is erg vrolijk en wordt met de nodige hondenkusjes
en kwispelstaartjes bezegeld.
Na even gezellig keuvelen met mijn bomma die op
het gelijkvloers woont, ontbijten we en zet Ivan ons af bij mijn ouders. Pa
en ma hebben ook een klein hondje, Shera, een Shiba Inu,
da’s een Japans oerras mét karakter.
Shera moet altijd even kunnen laten zien dat hij wel degelijk de leiding
heeft over de club, maar merkt al snel dat Sanshi dat maar al te graag aan
hem overlaat. Samen maken we een wandelingetje naar een weide, waarna we
even nagenieten bij m’n ouders thuis. Sanshi’tje nestelt zich heerlijk
naast m’n moeder en valt er meteen in slaap.
Nadien trekken Sanshi,
Vasco en ik huiswaarts. Voor de allereerste keer helemaal alleen met m’n
mini-roedeltje op stap. Vasco mag niet voor me
werken als ik nog een andere hond aan de lijn heb, dus die wandelt aan de
jogginggordel links, zo hoef ik geen twee leibanden te hanteren en kan ik
m’n witte stok in de linkerhand nemen. Sanshi loopt mooi aan m’n
rechterzijde mee, hij zet er zelfs goed de pas in!
Thuisgekomen stoppen we nog even voor een praatje bij de
bomma. Sanshi weet haar al goed wonen! Hij staat zelfs te
‘gesticuleren’ aan haar deur, net of hij wilt
zeggen: “Hé, doe ‘ns open! Ik wil even gedag zeggen.”.
Hij voegt dan ook meteen de daad bij het woord en maakt de
bomma erg gelukkig. “Wat een
lieveke hé.” zegt ze. Ja, die twee zijn
helemaal ‘in love’
;-).
Boven gekomen spelen
Sanshi en ik een spelletje ‘Pak het Dommetje’.
Oh wat geniet hij hiervan! Hij springt over m’n benen, hapt in de flapjes
van het speeltje en gaat helemaal uit de bol om het te
pakken te krijgen! Wat een plezier!
Na nog wat knuffelen en spelen ligt hij uitgeteld een slaapje te doen.
Maandag 7 september 2009
Na een plasje, poepje
en ontbijt, waarbij Sanshi ongelooflijk goed z’n
best heeft gedaan, trekken de woefers en ik naar
de hondenweide. Plasje hier, snuffeltje daar.
We passeren een grote hond die het niet zo op ons begrepen heeft. Maar het
baasje kent duidelijk z’n
beesje, houdt hem mooi aan de lijn en is erg vriendelijk voor mens en
hond. Sanshi heeft de neiging om alle honden gedag te zeggen, maar dit maal
houden we dat maar voor een ander keertje met een iets meegaander
typetje ;-).
Na de plas- en snuffelronde trekken we naar mijn vriendin. Haar vriend opent de deur en is meteen verkocht! Geloof me, het is niet meteen iemand die je vaak vertederd hoort lachen, maar nu Sanshi’tje tegen hem opspringt ontspruit hem zowaar een ontroerd gegiechel. Ook Melissa is helemaal verliefd op hem! “Oooh, ik wil er ook zo eentje! Zo’n lief, klein sloeberke!”. Het eenjarige dochtertje is helemaal door het dolle heen en kraait van plezier. Sanshi is duidelijk in zijn nopjes, want mama en dochtertje worden overvloedig begroet.
We installeren ons op
een afgesloten stukje gras waar het gezellig is gemaakt met makkelijke
ligzeteltjes, parasol, zandbak, kleedje en speelgoed. Er wordt meteen een
bakje water voor de hondjes tevoorschijn getoverd waaraan beiden zich tegoed
doen. Vasco mag los, Sanshi’tje knusjes bij mij op schoot.
Natuurlijk moet ik het hele verhaal vertellen en vele vragen beantwoorden.
Het dochtertje vindt het prachtig om vanop haar kleedje naar Sanshi te
kijken en durft af en toe al eens wat dichterbij te komen om hem nader te
bekijken, waarna ze al kraaiend terug naar mama kruipt. Sanshi laat het
allemaal gebeuren, bekijkt haar, kijkt dan weer naar mij en gaat soms zelf
ook op prospectie. Wat een ‘koddig’ schouwspel!
We hebben een fantastische namiddag samen en trekken blijgezind weer naar huis.
Thuis dollen we een kwartiertje met één van Sanshi’s speeltjes. Hij verkent zelfs uitgebreid Vasco’s bench. Ook daar is het immers lekker zacht en warm, en het ruikt er ook zo heerlijk! Vasco ligt erbij en kijkt ernaar, zelf pompaf van een kort maar hevig trekspelletje.
Ik merk wel dat Sanshi moe is van alweer heel wat nieuwe indrukken, dus laat ik hem nu maar lekker rusten.
Dinsdag 8 september 2009
Voor de hondjes een rustig dagje vandaag, voor de baasjes ietsje minder.
Deze morgen wint
Sanshi werkelijk de hoofdprijs! Hij doet zowaar een poepje op het
hondentoilet! Wat een knapperd!!! Ik prijs hem natuurlijk de hemel in en
vertel hem dat Hilde apetrots op hem zal zijn.
Hij weet duidelijk dat hij iets supergeweldigs
heeft gedaan en laat dan ook merken dat hij daar erg blij om is!
Hij kan al heel mooi onder- en bovenaan de trap wachten en gaan zitten als
ik hem dat vraag. Hij weet immers dat er een koekje volgt telkens als hij
daar mooi gaat zitten vooraleer ik hem de trap op of af laat gaan.
Ook bij het binnengaan bij de achterdeur blijft hij soms al mooi wachten tot hij eventueel z’n pootjes heeft laten afdrogen en een zitoefeningetje heeft gedaan. Ook daar zijn koekjes te verdienen.
Maar wat gebeurt er
nu? Er wordt een voetbadje en een emmer gevuld met lauw water, er komt ook
een bekertje aan te pas, borstels, handdoeken en shampoo. Jawel, onze koene
ridder krijgt vandaag z’n eerste badje en wordt
verwend met heerlijk geurende hondenshampoo en -conditionner!
De lange haartjes die bij de plasjes en poepjes
vuil worden, worden door Ivan geknipt en tot een mooie ‘coupe’ gevormd.
Mijn part mag hij meteen aan de slag als hondentrimmer, haha.
En oh wat ziet hij er geweldig uit! We hebben foto’s van voor, tijdens en
na.
De rest van de dag spendeer ik aan poets- en opruimwerk. Ook dat moet gebeuren hé. Het is toch veel te warm voor de hondjes - een heerlijke 28 graden - dus houden we het bij korte plasjes in de tuin.
Morgen gaan we op bezoek bij ‘tante’ Inge, Vasco’s meter. Zij heeft een hele lieve Oudduitse Herder (langharig) van 2 jaar die erg lief is voor andere hondjes.
Woensdag 9 september 2009
Vandaag brengen we dus een bezoekje aan Inge en haar moeder Marys. Heel hartelijke mensen. Ze maken altijd wel heel eventjes tijd voor je, ook al hebben ze het nog zo druk met het hondenkapsalon en dierenwinkeltje. Sanshi krijgt zelfs een kattenbelletje cadeau! Zo ‘zie’ ik hem beter lopen ;-).
Thuis spelen we
heerlijk met z’n olifantje. Minstens tien keer
apporteert hij het speeltje waarna er natuurlijk telkens wat lekkers te
rapen valt. Dat systeem heeft hij al snel door en komt maar al te graag met
z’n knuffeltje aanzeulen.
Over lekkers gesproken. Wàt een eetlust
vandaag!!! Echt, ik sta ervan versteld wat er allemaal in dat kleine buikje
kan! Blijkbaar heeft hij extra grote trek.
Nu ligt hij ferm te snurken van zijn speel- en eetprestatie. Zo geweldig om
hem zo voldaan te horen ronken.
Het is een zeer rustig dagje voor ons allemaal. Mag wel op onze eerste echte verlofdag ;-).
Donderdag 10 september 2009
Oh wat hebben we gisterenavond moeten lachen!
Nadat ik dit dagboekje had aangevuld, was ik gezellig bij m’n ventje in de zetel gekropen om samen nog wat televisie te kijken. Plots werd het geluid van de tv overstemd door iets wat leek op een pruttelende koffiepot. Ivan en ik keken elkaar aan en schoten beiden in de lach. Oh wat heerlijk om hem zo zalig te horen knorren, nagenietend van een fijn maaltje en een flink plasje.
Toen hij wakker was konden we er niet aan weerstaan. We hebben één van zijn fleece-dekentjes op mijn schoot gelegd. Wat genoot hij daarvan! Hij viel bijna meteen in slaap. Op een gegeven moment draaide hij zich volledig op zijn rug en heeft hij zo een hele tuk gedaan. Ivan heeft snel foto’s genomen.
Vandaag oogsten we de per vergissing gezaaide pompoenen. Eigenlijk hoopten we op MELoenen. Wat ‘verkeerd geparkeerd’ zaaigoed tussen de meloenenschabben en je meloenen blijven gegarandeerd groeien. Is weer typisch iets voor ons om zoiets mee te maken.
Nou ja, wij dus met twee pompoenen en twee woefers de wagen in richting ouders. Ma heeft nog wat roze Champagne koud staan van hun reisje naar Reims, die moet dringend aan een grondige degustatie worden onderworpen. Prachtig weer, een lekker glaasje, een gezellig terras en goed gezelschap, wat kan een mens zich nog meer wensen?
En plots gebeurt het. Shera, de Shiba Inu van mijn ouders, komt met snuffelneusjes en kwispelstaart Sanshi vertellen dat hij erbij hoort en aanvaard wordt in ‘zijn’ roedel. Wat een héérlijk moment! Dit geeft je zo’n fantastisch warm gevoel! En neen, het is niet van de Champie.
Na wat gekeuvel trekken we naar mijn grootmoeder een dorpje verderop om ook daar een pompoentje te droppen. Dierenliefhebbers als we zijn is het ook hier ‘koekenbak’.
Vasco en Sanshi doen het overigens prima samen in de wagen! Ze zijn het precies nooit anders gewend.
Sinds gisteren mogen we merken dat Sanshi zich hier al een beetje meer ‘thuis’ begint te voelen. Deze kleine ridder begint het huis als het ‘zijne’ te beschouwen en wilt ‘vreemden’ dan ook laten weten dat ze best rekening met hem kunnen houden. Ook visite die bij bomma over de vloer komt, u weze gewaarschuwd :-D.
Vrijdag 11 september 2009
Wat is het vandaag weer een vrolijke dag!
Na wat huishoudelijke
taken en mails bekijken, trekken de woefers en
ik richting ’t Brielke,
een aaneenschakeling van kleine weitjes waar Vasco en Sanshi kunnen genieten
van alle lekkere geurtjes die er te vinden zijn. Sanshi’tje lekker veilig
aan het einde van zijn Flexi en Vasco heerlijk
los.
We doorkruisen nog een weitje en komen zo aan een rustig baantje uit dat
naar het park leidt. Ook ditmaal verloopt het samen wandelen heel rustig en
comfortabel voor ons alle drie. Vasco volgt mooi aan de jogginglijn,
terwijl Sanshi graag de kantjes besnuffelt. Dit maal houd ik hem uiterst
links, want het weggetje heeft geen trottoirs en af en toe passeert er wel
eens wat verkeer. Het verloopt allemaal erg soepel.
Na het weggetje,
volgen we een eindje de buitenkant van het park dat mooi aangelegd is met
een breed fiets- en voetpad. Even later slaan we een landwegeltje in met
een middelgroot maïsveld aan de ene kant en kippen- en paardenweiden aan de
andere kant. Dit vind ik persoonlijk het mooiste stukje van de hele
wandeling. Er passeert wel eens wat volk, zeker als de scholen uit zijn,
maar verder kan je hier echt genieten.
Vasco kan er fijn loslopen en gaat altijd even gedag zeggen aan de Duitse
Herder die er de wedstrijdpaarden bewaakt. Het zijn echte vriendjes. Ook
al zijn ze gescheiden door een afspanning, ze vinden het altijd weer super
om samen te kunnen hollen, elk aan hun kant van de paardenweide. Deze keer
zit de Herder in zijn ren midden in de wei, maar een verre groet wordt er
altijd uitgewisseld.
Sanshi vindt het allemaal supergeweldig! Zijn kwispeltje staat geen seconde stil en hij houdt er zelf erg goed de pas in. We passeren nog enkele weilanden met hertjes en vervolgen onze weg via alweer zo’n smalle trottoirloze baan. Zo komen we weer uit aan onze straat.
Twee erg tevreden honden. Even wat drinken en dan de tuin in waar Ivan net het gras gaat maaien.
In de gedachte dat Sanshi nu wel erg moe zal zijn, ga ik met Vasco even een apporteerspelletje doen. Neen hoor! Energiek komt hij na enkele keren gooien blaffend voor ons staan, zo van: “Hé, en ik dan?! Ik wil ook meespelen!”.
Hmm, hoe gaan we dit aanpakken? Als we er nu voor apportgrage Vasco eens een oefening ‘lig en blijf’ van maken, zo zou ik Sanshi enkele keren kunnen laten apporteren. En het lukt nog ook! Geweldig! Twee knappe helden!
We zetten ons heerlijk
in het zonnetje op het gras, waarbij ik ze samen een ferme massage geef.
Jammer dat we geen fototoestel bij de hand hebben, want het is een prachtig
schouwspel! Beiden al totentrekkend en
luchtfietsend naast elkaar, genietend van een duchtige buikmassage en het
gras dat hun rug onder handen neemt.
Na de massage lijkt Sanshi echt honger te hebben want hij komt heel
nadrukkelijk m’n beloningszakje aanporren. Ik zorg ervoor dat er naast de
mini-botjes ook voldoende Hill’s-brokjes
inzitten zodat beiden op een gezonde manier kunnen worden beloond. Hij eet
zeker een dikke vierde van een portie op! Wat zal dat aperitiefje gesmaakt
hebben!
Na z’n avondeten, dat hij zo goed als helemaal verorberde, lijkt hij ons toe te blaffen: “Ik wil op schootje, en wel nuhuuuuu!”. Nou ja, we willen vanavond toch graag een filmpje meepikken en die is net begonnen. Het fleece-dekentje ligt nog maar net op m’n schoot of mijnheertje ligt al ferm te ronken. Na een tijdje wilt hij weer graag op z’n rugje liggen, eventjes meehelpen want fleece schuift niet zo makkelijk ;-).
Zo meteen nog even een laatste uitje voor vandaag en dan oogjes toe en snaveltjes dicht …
Zaterdag 12 september 2009
Vandaag heb ik heel wat huishoudelijke taken voor de boeg. Verschillende machines was staan me gretig toe te lachen en ook de afwas lonkt.
We wandelen wel heel eventjes langs tante Inge en brengen een heel kort bezoekje aan Melissa. Vandaag waagt dochtertje Fien het om Sanshi te aaien! Die geeft maar al te graag kusjes terug. En maar kraaien van plezier! Daar gaat je dag toch van stralen, neen?
De rest van de dag spendeer ik in de bad-/waskamer en in de keuken.
Zondag 13 september 2009
Vandaag ook niet zoveel te melden, buiten veel huishoudelijk werk. En dat op je zesde huwelijksverjaardag, haha.
Wel merken we
dagelijks dat Sanshi zich meer en meer begint thuis te voelen. Hij maakt
het ons erg duidelijk wat hij wilt, en ook wat
hij niet wilt ;-).
Wat moeten we weer lachen als Sanshi vanop mijn schoot Ivan een
vernietigende blik toewerpt als die hem blijkbaar
wakkerlacht tijdens een komisch programma op tv. Wat een heerlijk
donderkopje! “Ik ben wel een Cavalier KING Charles hé, dat verdient wel wat
meer respect dan dit.” *proest*.
Verder is het inpakken geblazen, want morgen vertrekken we voor een paar daagjes naar de Kempen voor een verblijf in een gezellig huisje. Een ‘last minute’ aangeboden door mijn ouders om wat rust en ontspanning te scheppen na enkele erg chaotische maanden. We kijken er allemaal erg naar uit!
|
De 2 woeferkes en ik op het ministrandje
Maandag 14 september 2009
Wat een drukte voor je op reis kan vertrekken! De laatste inpakwerken, nog wat dingetjes strijken, een zoveelste check-up, paspoort mee, gsm-lader bij, nog vlug ramen, deuren en vuren controleren… Pure stress. Een mens heeft veel over voor wat rust en een stukje groen.
Om 13.20 u arriveren we bij mijn ouders. Mijn pa staat al vol ongeduld op de uitkijk. Met een heerlijke plons in het subtropische zwembad in het vooruitzicht mag geen seconde verloren gaan J.
Gelukkig zijn de Kempen niet ver en na het uitpakken en de hondjes uitgelaten te hebben, kunnen we snel van die zoute, blauwe heerlijkheid genieten. Van golfslagbad tot buitenbad, van glijbaan tot whirlpool, pure verwennerij! Na een aperitiefje in het centrum keren we weer naar ons huisje voor zelfgemaakte stoverij met frietjes.
En wat zijn de hondjes braaf en zoet! Een groot warm vetbed voor Vasco, Sanshi’s benchke met fleece-dekentje en enkele speeltjes bezorgen ook hen een fijn verblijf.
Na het avondmaal keren ma en pa huiswaarts, Ivan en ik mogen met onze hondenkroost van enkele daagjes vakantie genieten. Vrijdag komen ze samen met tante terug, een heerlijk weekend tegemoet!
Dinsdag 15 september 2009
10.00 u, buiten ziet het er een beetje miezerig uit. Ivan laat de hondjes uit terwijl ik de tafel dek voor een rustig ontbijtje. Vanaf onze tafel kunnen we naar de eendjes kijken die achter onze bungalow in een vijvertje waden. Plots verschijnt een team van poetsers om de overvloedige rommel op te ruimen die vorige huurders blijkbaar hebben achtergelaten. Getooid met prikstok en heuplaarzen halen ze papier en andere rotzooi tevoorschijn, maar ook heel veel lege bierflesjes en zelfs een onderdeel van een parasol. Hé, wat kunnen sommige mensen het toch smerig maken!
Vasco en Sanshi zitten alles vanop hun matjes gade te slaan. Het schuifraam dat naar het terras leidt staat een beetje open, Sanshi’s bench dient als veiligheid zodat de twee zich niet van een hapje ‘foie de canard’ kunnen bedienen J.
Ons olijke duo trekt de aandacht van de twee dames uit het gezelschap. Vertederende kreten verwarmen de mistige omgeving. Onze dag is alvast prima van start gegaan.
Na afwas en hondentoilet trekken we richting kinderboerderij. Na enige moeite krijgen we Sanshi met een bokje op de foto. De otters zijn iets meegaander en nemen maar al te graag wat snoepjes in ontvangst. Vasco weet niet waar eerst te kijken. Sanshi heeft meer interesse in het kleine hondje van mevrouw naast ons.
Daarna wandelen we langs de vijver. Dat laat Vasco niet aan z’n zwemgrage neus voorbijgaan. Sanshi maakt kennis met nog twee kleine hondjes. Met een lieve Cocker Spaniël-kruising klikt het als geen ander!
Rond 15.00 u. keren we terug naar ons huisje. Twee overgelukkige hondjes leggen zich te ronken, terwijl wij van een tussendoortje genieten en wat tv kijken.
Weer tijd voor wat actie! Wat is er fijner dan een duik in het water. Om het spelplezier te vergroten besluiten we een bal aan te schaffen. Liefst een veelkleuren-exemplaar omdat zo de kans vergroot dat ook ik de bal zou kunnen waarnemen. Ivan komt zo fier als een gieter de winkel uit met in zijn handen een prachtige…. Megamindy-bal…???
Ik doe verwoede pogingen om de bal voor de andere badgasten verborgen te houden, maar door ons handgeklap om de bal in de juiste richting te kunnen katapulteren, schieten rondom ons helpende handen in actie. Yep, daar gaat m’n trots.
Na een aperitiefje en een reservatie in een grill-restaurant, gaan we weer naar de hondjes toe. Een wandelingetje, een hapje en wat knuffeltjes, en daarna snel wat opfrissen en omkleden voor een lekkere Cesarsalad, een tomatensoepje, een ladies-steak en een mixed grill. Wat kan het leven mooi zijn!
Terug in het huisje genieten de hondjes van een gezellig avondje knuffelen voor de televisie. Er voltrekt zich alweer een prachtig moment. Vasco en Sanshi geven elkaar al kwispelend neusjes! Geweldig!
Minder geweldig is het volume waarmee Sanshi onze nachtrust teistert. Maar na een tijdje ligt iedereen toch in dromenland ;-).
Woensdag 16 september 2009
Vandaag staat er een iets grotere wandeling op het programma. We lopen weer in de buurt van de grote vijver, maar nu verlaten we het zandpad en bewandelen de mulle grond kriskras doorheen eiken- en dennenbossen, struikgewas, onder laaghangende takken, over weelderige wortels, langs smalle richeltjes en slootjes. Ons duo mag lekker loslopen. Ze hebben het duidelijk erg naar hun zin.
Eens terug in het centrum, bezoeken we nog even de kinderboerderij. En wat nu? Alle geitjes, bokjes en kippetjes lopen los over straat! Iedereen mag hen aaien en naar hartelust voeren met het voer dat ter beschikking wordt gesteld. Prachtig! We zien een dame met een geitje in de armen en ik voel voor het eerst de stugge vacht van een bokje. Die staat vlak voor onze neus vanop een rotsblok de wereld te bekijken. Schrik hebben ze allerminst, want Vasco en het bokje staan op een gegeven moment gewoon neus aan neus! Hopla, de gevoelige plaat op J.
Ook de ottertjes krijgen hun visjes voorgeschoteld, maar die houden hun namiddagsnack liever privé ;-).
Na zo’n fijne wandeling hoort een frisse duik, dus begeven we ons terug naar het strandje. Een zwarte Labrador denkt er hetzelfde over, en zo duiken Vasco en de Lab om en om het sop in op zoek naar een dummy.
Sanshi legt zich liever te zonnen en bekijkt het zooitje ongeregeld vanop een afstandje. Op weg naar de bungalow begroet hij nog even een West Highland White Terriër, maar we merken dat het stilletjesaan tijd wordt voor een dutje.
Terwijl de kroost droomt van kippenbouten en geitenkluifjes, slaan wij een Megamindy-balletje in het zwembad.
Vanavond pasta-avond, dat zal smaken! Zo’n fijne actieve dag geeft mij alvast erg veel trek in lookbrood, minestronesoep en canneloni con carne. Ook Ivan doet zich ruim tegoed aan de saladbar, de lookbroodjes en een heerlijk trio van lasagne. En we krijgen er nog een mooi optreden aan toe.
Thuisgekomen krijg ik de bekende mep van het hamertje en val ik als een blok in slaap. Om 6.00 u. word ik gewekt door het vocaal ensemble SanshIvan met een bekende cantate uit het Snurkconcert in D groot. Na een half uurtje besluit ik deze oorstrelende klanken een halt toe te roepen en sleep mezelf naar mijn toilettas alwaar zich mijn oordopjes bevinden.
Donderdag 17 september 2009
Wat een
prachtige zonovergoten dag vandaag!
We maken er een lange, rustige ochtend van.
Na het ontbijt geniet Ivan buiten in het zonnetje van een
sigaretje terwijl ik op m’n gemakje de ochtendlijke klusjes doe.
“Schat, ik merk dat het schuifraam openstaat, heb je de hondjes aan de
leiband?”
“Niet nodig, ze zitten hier mooi naast elkaar naar de eendjes te
kijken.”
“Los…? Naar de eendjes te kijken…? *slik*”
“Geen nood, als er eentje ‘bougeert’ heb ik ‘m meteen beet.”
Een halve minuut
later:
“VASCOOO!!!
NIET
DOEN!!!!! SANSHI HIER!!”
“Is er wat schatje? *grijns*”
Het is
officieel: Vasco en Sanshi zijn vanaf nu ‘brothers in
crime’. Beide vlegels weten Ivan te
verschalken door plotsklaps elk een andere kant op te
rennen. Sanshi naar de buren, Vasco naar
de eendenfilet.
Even na de middag wandelen we naar de vijver.
Het is ondertussen een aangename 26
graden. Even langs het ‘Sportcafé’, maar niet voor een
drankje. Hierop verheug ik me al dagen!
Een steiger op “Deze wordt het!”. Ik
balanceer wat en zet me in een door de zon opgewarmd
stoeltje. “Kom Sanshi’tje, jij mag op
’t schootje.”. Ik gesp de leiband over de
rug vast zodat hij veilig zit.
“En nu jij Vascootje. Toe maar, spring
maar.” Een koekje helpt hem na enkele
pogingen waar hij zijn moet. Nu Ivan nog,
en daar gaan we… Al waterfietsend het
ruime sop tegemoet!
Vasco weet niet
wat hem overkomt en lijkt uit de boot te willen
springen. Gelukkig kunnen we hem afleiden met wat lekkers en
even later vindt hij het geweldig om vanop de plas alles vanuit een
ander perspectief te kunnen gadeslaan.
Wat zàààlig!!! Midden op het kabbelende
water, een licht briesje door je haren, je lief ventje naast je, een
flukse eendenspotter voorin, een warm, genietend prutske in je armen,
Laura hoog aan de hemel en stilte…. Stilte…
Om 14.10 u. zetten we terug voet aan wal.
Tijd voor een terrasje bij het avonturenparcours, een vervaarlijke
constructie in de kruinen van enkele hoge bomen.
Het geeft wel enig spektakel, vooral bij de laatste etappe,
de rappel.
Daarna nog een ommetje langs het strandje en huiswaarts.
Rond 17.00 u. trekken Ivan en ik naar het centrum voor pitta en een grote hamburger met friet en zoete mayonaise, het heet niet voor niets de grensstreek J. We eindigen onze avond met een virtuele game in de speelhal en spenderen de rest van de avond gezellig met de hondjes in de bungalow.
Vrijdag 18 september 2009
Na het ontbijt trekt Ivan even een stofzuiger en een dweiltje door living en keuken. Ik zorg dat de ontbijttafel, de keuken en de kamer er netjes bijliggen. Straks komen ma, pa en tante, en dan mag alles wel even opgefrist worden.
In afwachting van hun komst doen we een kleine wandeling met de hondjes. Bij thuiskomst zien we hen net toekomen. Goed getimed! Ook onze kroost krijgt er een maatje bij, Shera’s vetbedje krijgt een plaatsje naast dat van Vasco. Er worden valiezen uitgepakt en samen eten we de broodjes die m’n ouders van thuis hebben meegebracht.
Na een fijne lange keuvel op het terras, kunnen we de lokroep van het zilte water en een uitgebreid aperitief niet meer weerstaan. Een lekker luie dag vandaag.
Die trend wordt in de bungalow verdergezet. Kip met curry en rijst versterken de innerlijke mens.
Ook de kroost houdt een rustdag. Even wennen aan de drukte en de nieuwe situatie. Dit weekend zal het trio de pootjes mogen insmeren J.
Zaterdag 19 september 2009
Pa, ma en tante zijn vroege vogels, dus voor dag en dauw trekken zij al de stappers aan voor een wandeling met de drie woefers. Ivan en ik hebben toch wat meer tijd nodig om wakker te worden, dus dekken wij op ons gemakje de ontbijttafel.
Om 10.00 u. staan we klaar voor een kleine wandeling. Vasco en Sanshi mogen los, Shera is een Shiba, die hou je best aan de leiband voor hij het hazenpad verkiest. Even wat frisbeeën aan het strandje en een terrasje bij het avonturenparcours. Daar ontmoet Sanshi een jonger, maar uit de kluiten gewassen rasgenootje. Het is meteen grote liefde tussen die twee.
Nadien trekken de dames met de hondjes naar de bungalow om dan later weer samen te komen aan het minigolfterrein. Voor mij erg lang geleden. Pa, ma en Ivan helpen me met geluiden en bewegingen zodat ik een idee heb waar het balletje terecht moet komen. ik geniet met volle teugen!
Hierna is het weer tijd voor wat ondertussen een routine is geworden. Hondjes knuffelen en uitlaten, zwemmen, aperitiefje en deze avond wordt het ‘du vin, du pain et du fromage’.
Ons trio doet het schitterend samen! Ieder kent z’n plekje in de roedel, er heerst rust en kalmte. En zo hebben we het graag J.
Zondag 20 september 2009
8,5 kilometer voor de kiezen. Nu niet meteen een marathon, maar we zijn allen benieuwd hoe kleine Sanshi het ervan af zal brengen. We begeven ons in het bos- en vennengebied, een paradijs voor ornithologen. De honden hou je hier best aan de leiband, want naast de paden bevindt zich zowat overal drijfzand.
Sanshi stapt flink mee en trekt mee het voortouw, maar op een smal bruggetje gemaakt van dunne latjes met brede spaties dragen we hem toch maar even naar de overkant. Verder hobbelt, snuffelt en kwispelt hij gezellig mee alsof hij nooit anders heeft gedaan. Wat gaat dit goed, wat gaat dit beter, en nog een kilometer…
We passeren een groot strand waar Vasco als een gek het water inspurt. Sanshi belandt op één of andere manier met de pootjes in een plasje en jankt de hele buurt bij elkaar. Ivan moet ‘m zowaar ontzetten uit z’n wel erg benarde positie. Helemaal verbolgen over wat hem overkwam loopt hij morrend, klagend en met verwijtende blik aan ons adres richting zitbank waar papa en tante even uitrusten. “Hoe KON je mij dit aandoen?! Dit DOE je niet met een Cavalier KING Charles Spaniël!” We komen haast niet meer bij van het lachen J.
Verbolgen of niet, hij heeft het toch maarliefst 8,5 kilometertjes volgehouden! Bravo, bravo!!!
Na het zwemmen en het aperitiefje volgt er pizza en pasta in een Italiaans restaurant. We worden verrast met een schitterende avondvullende show door het parkpersoneel. Een prachtige afsluiter van een geslaagde vakantie!
Maandag 21 september 2009
Inpakken geblazen, want om 10.00 u. stipt worden we geacht het huisje te hebben verlaten. Om 09.58 u. is alles piccobello in orde, de sleutel kan op de deur.
Terwijl de heren de wagens inladen en naar de parking rijden, wandelen wij voor de laatste maal met de hondjes naar het centrum en de kinderboerderij. Hé, wat een lief, grijs varkentje! Die hadden we nog niet eerder opgemerkt. Als een hondje komt hij op de voertjes af die ik hem voorhoud en gaat zelfs met z’n pootjes op de houten omheining staan om z’n maaltje in ontvangst te nemen. Ik doop hem Knorretje, wat een lieverd!
Vasco vindt het maar niks en doet alsof hij veel interessantere dingen te snuffelen heeft. Sanshi daarentegen wilt wel vriendjes worden, maar dat vindt Knorretje dan weer een vreemd idee, een snoepje, nog een paar snoepjes, een aaitje, en dan is het voorlopige afscheid aangebroken. Voorlopig, want we hopen hier in de toekomst nog van de rust en de natuur te kunnen genieten.
We zetten koers
naar het bekende domein rond ‘Het Boshuisje’ voor een fijne
boswandeling. Na een glaasje op het zonovergoten
terras aan de nabijgelegen taverne, nemen we afscheid van tante en
keren we huiswaarts.
Als de eerste wasmachines op volle toeren draaien, trakteren we ma, pa
en onszelf op een overheerlijke kermisfriet en smoutebollen.
Klaar voor een nieuw werkjaar, klaar voor een nieuw
academiejaar, klaar voor een nieuwe
routine, klaar voor een nieuw verhaal.
Vrijdag 2 oktober 2009
Het werkjaar is voluit van start gegaan. Ivan klopt z’n shiften en ook de lessen zang, samenzang, lyrische kunst en vocaal ensemble laten zich stevig voelen. Er wordt een inhaalmanoeuvre van me verwacht, dus dat betekent studeren geblazen.
Maar vandaag schuif ik de aria’s en liederen even aan de kant voor een fijne wandeling langs de Durme in het Waasland. Tante pikt de hondjes en mij thuis op voor dit langverwachte tripje langs de rivier, de maïsvelden, weiden, vijvertjes en struikgewassen.
Op de parking zien we m'n nichtje Lynn al verschijnen. Tyco, haar Rottweiler-reutje van bijna 1 jaar, kan z’n guitige ogen nauwelijks geloven. "Twéé speelkameraadjes???". Hij is helemaal door het dolle heen. En Sanshi? Die jankt vrolijk mee en wilt asap kennismaken met deze grote, sterke maar oh zo lieve knuffelbeer.
Wat een heerlijk schouwspel! Tyco en Sanshi begroeten elkaar uitbundig, het is liefde op het eerste gezicht! Vasco en Tyco hollen achter elkaar aan alsof het een lieve lust is. Het is dan ook alweer enkele maanden geleden dat ze elkaar nog hebben gezien.
Dit zit meer dan goed! We kunnen met een gerust hart de dijk overklimmen voor een fijne wandeling.
De drie kunnen heerlijk loslopen. Weide in, weide uit, het struikgewas in op zoek naar een zweem van wild, sloot in, sloot uit.... Nou ja, Sanshi laat de grote jongens maar begaan. Hij trippelt mooi tussen ons in, doet af en toe eens een plasje, een snuffeltje hier en daar. Lekker rustigaan.
De twee speurders maken het dan ook wel erg bont! Tyco zit als eerste in het water. Nou ja, wat je water kan noemen... Vasco vindt dat heerlijke modderparfum helemaal het einde! OHHH, wat sta ik daar weer met rode wangen! Mijn Varko doet zichzelf een camouflagepakje cadeau van modder, paarden- en koeienmest, restjes van konijnen- en eendenkadavers, plakbolletjes afkomstig van zijn speurtochten door het struikgewas, maïsresten en grassprieten! Is dàt mijn gedisciplineerde geleidehond???
Dan kan je als rechtschapen Cavalier de twee baggeraars maar beter hun ding laten doen.
In principe zouden we weer naar de parking wandelen, maar met zo'n vettige Victor wordt je wagen herleid tot de eerste beste vuilnisbelt. Dus, op zoek naar schoon water! Na een dik half uur brengen Tyco en Vasco ons zelf op de goede weg. Mijn nichtje en tante zoeken takjes en stenen om Vasco in het water te krijgen. Da’s geen kunst, want uit het water apporteren is zowat zijn lievelingsbezigheid.
Wonder boven wonder valt de geur weer mee, dus kunnen we met een iets schonere hond naar de parking vertrekken. Vasco krijgt wel Sanshi's Flexi aan de halsband. Ditmaal zal hij me niet te snel af zijn, die kleine witte deugniet van me!
Sanshi staat erbij en kijkt ernaar, laat begaan en stapt rustig mee. Daar heb je nou 'ns geen omkijken naar! Ik schat dat we zo’n achttal kilometertjes bij elkaar sprokkelen. Lynn vreet Sanshi bijna op en maakt zelfs een hangmatje met haar trui om hem er een eindje in mee te dragen. Niet dat hij dat nodig heeft, maar ze kan zijn 'peutenoogskes' (kikkeroogjes) zoals zij het noemt, zo moeilijk weerstaan :-D.
Thuisgekomen krijgt Vasco een stevige was- en schrobbeurt en staat er beiden een lekker maaltje en een warm mandje te wachten.
Vrijdag 9 oktober 2009
Sanshi doet het erg goed.
Ondertussen heeft hij iets nieuws verzonnen. Eigenlijk heb ik het hem onbewust zelf aangeleerd.
Als ik telefoneer heeft Vasco de gewoonte om naast me te komen flodderen. Ons telefoontoestel staat op onze vensterbank, dus aai ik 'm over z'n bolletje terwijl ik op de leuning van onze zetel zit.
Nu heeft Sanshi er niet beter op gevonden om ook zijn aaitjes te komen opeisen, en gebruikt de zetel dan maar als opstapje om zo op mijn schoot te komen zitten.
Oeps, even wat gefriemel met het telefoontoestel om te vermijden dat die de grond opdondert. Resultaat: Sanshi onder m'n rechterhand met vanop m’n schoot een mooi uitzicht op de straat, Vasco met z'n bol onder m'n linkerhand, het telefoontoestel op de rugleuning van de zetel en ik op de leuning met de hoorn tussen oor en schouder geklemd. Ja, 't moet een aardig zicht zijn.
Maar nu gaat die kleine slimmerik nog een stapje verder. Eergisteren vond Ivan 'm zowaar op de vensterbank achter de gordijnen! Hij vond het uitzicht vanop mijn schoot wellicht zo mooi dat hij dat wel elke dag zo wilde. Er is geen houden aan! Ik mag m'n rug niet draaien of hij zit weer achter de gordijnen!
Dan maar de gordijnen opzij en een fleece-dekentje op de vensterbank, en zo kan kleine Sanshi mensjes kijken.
Maandag 12 oktober 2009
Sanshi en de buurman, het is me wat!
Sanshi is verzot op de bomma, maar ook op de buurman van het huis waarvan de tuin zonder scheiding vlak naast de onze ligt. De hondjes lopen de tuintrap af, Vasco voorop, al spurtend naar het hondentoilet. Sanshi blijft onderaan de trap staan en begint plots luidkeels te janken en het gras uit de grond te krabben. Yep, dan weet ik genoeg: bomma of buurman in zicht J.
In een oogwenk schiet hij hun terras op, de buurvrouw voorbij, de keuken in. De buurvrouw in alle staten, maar Sanshi moet en zal ‘zijn’ buurman begroeten :-D.
Ik met warme, blozende wangen en een tevreden Cav onze tuin in. Gelukkig is de buurman vrij gecharmeerd van zijn plotse actie, de buurvrouw ietsjes minder *grinnik*.
Dinsdag 20 oktober 2009
Sanshi’tje is en blijft gek op de bomma en de buurman. Ze mogen zich niet vertonen of hij jankt de hele buurt bij elkaar :-D. Hij gaat ook steevast voor bomma's verandadeur staan om te kijken of ze niet in het vizier is.
Morgen gaan we weer even naar de dierenarts voor enkele spuitjes. We merken ook dat hij moeite heeft met het op de drie pootjes balanceren om te plassen. We kunnen de gevoeligheid niet precies situeren, maar merken wel reactie als de heupen worden betast. Wellicht bepalen we een datum om één dezer een RX te laten nemen, dan worden meteen ook zijn tandjes gereinigd en zijn anaalkliertjes gespoeld. Niettegenstaande de dierenarts vorige keer zijn kliertjes heeft schoongemaakt, schuift hij regelmatig met z'n zitvlak over de vloer.
We zien wel, ik houd jullie zeker op de hoogte!
Gisteren is er een heel mooi pakketje toegekomen. Een mooie zwarte Bia-benchmatras, net zoals die van Vasco. Een Bia-matras is een 'leder-look' kussen met een schuimrubberen kern. Afwasbaar, heerlijk zacht en het neemt de vorm van z'n lijfje aan. Daarbovenop ligt nu een in tweeën gevouwen vetbedje, dat is een soort schapenvachtje.
Ik ben persoonlijk erg tevreden over deze vetbedjes. Ze zijn wasbaar tot 90 graden, en die met anti-slip kan je tot 40 graden wassen. Het is dus makkelijk hygiënisch te houden, het is warm en zacht en je kan ze overal mee naartoe nemen.
Sinds de Bia-matras en het vetbedje in z’n benchke liggen, komt hij er bijna niet meer uit :-D. Werkelijk, wat vindt hij het heerlijk! Hij heeft al een kuiltje gemaakt om het zichzelf nog comfortabeler te maken J. Geen koude ijzeren plaat meer die de koude van de vloer doorheen het vetbedje naar boven stuwt, geen vervelend geluid meer als hij zich beweegt, maar gewoon zàààlig knorren.
Verder heeft hij een reflecterend hesje gekregen en een mooi warm rood winterjasje met fleece binnenin en een nylon buitenkant tegen regen en sneeuw. Wat zal hij schitteren!
De volgende stap is een rood regenjasje, ideetjes/links mogen altijd deze kant opkomen J.
Vrijdag 23 oktober 2009
Wat een prachtige zonovergoten dag alweer! Toch is er heel wat te doen in huis. Jammer, maar wat moet dat moet.
Of toch niet…? Eén telefoontje haalt me zonder schuldgevoel bij de vaat vandaan, mijn allerliefste tante!
Vasco en Sanshi voelen het al kriebelen, er valt zodadelijk wat te beleven! Tuigje om, leibandje aan, en daar gaan we. De velden door, rustige weggetjes in, binnen en buiten het park… ons duo trippelt vrolijk mee.
Even een drankje op een fijn terrasje. Daar is Sanshi het niet mee eens. Ons gesprek wordt begeleid door een klaagzang van het zuiverste soort. Ik probeer hem diets te maken dat hij netjes moet blijven wachten, hij kan het zich immers lekker comfortabel maken, net als Vasco. Maar Sanshi wilt niet rusten, hij heeft geen zin in een dutje, noch in een slokje water. Sanshi wilt wandelen.
Nou, goed dan. Tante en ik schenken er geen aandacht meer aan en tateren gezellig verder. Vasco lijkt het zich allemaal niet aan te trekken en smeedt snode plannen om die vermaledijde waterkiekens uit het park te slim af te zijn J.
Dubbele pech! Die kleine witte slimmerik heeft de laatste tijd al genoeg vorderingen gemaakt in zijn cursus ‘bagger- en camouflagetechnieken‘. Ik heb even geen zin in een ‘eau de poisson brût’.
Terug in de velden mag hij weer los, wat een plezier! En alles ruikt zo fantastisch! Rustige herfstdagen zoals nu zijn zo rijk aan overheerlijke geuren van prachtige, knisperende bladertapijten, de natuur schenkt ons een overweldigend kleurenpallet, gaande van okergele, bruingroene, tot roestrode tinten… Ja, zo stel ik me de herfst voor. Dit is alles wat ik van een ideale herfst kan verwachten.
Thuis ploffen beide woefers zalig op hun kussens neer. Dankbaar voor deze gezegende dag.
.JPG "Yeah I'm superdog! Wedden dat ik die duif kan inhalen - Vasco, mij niet gezien zenne...")
|
Sammy showt fier z'n nieuwe winterjasje
Een deugenietenverhaaltje .....
|
Eerst wat oefenen, het voorgerecht...
NOTA VAN HET MEUTEKE :
Een dagboek mag in principe na een maand afgesloten worden, tenzij de nieuwe eigenaar het graag open houdt.
Wij hebben dit dagboek open gehouden omdat er op 20 oktober 2009 een eerste melding werd gemaakt van een heupprobleem bij Sanshi en we niemand op zijn honger wilden laten zitten bij een zo angstaanjagend bericht. Het dagboek werd niet meer aangevuld, er is ondertussen een jaar verlopen. En gezien Sammeke opnieuw wordt aangeboden ter adoptie, schrijven wij hier een korte samenvatting van het afgelopen jaar zodat U weet wat U adopteert.
Ellen zegt dat haar dierenarts eind 2009 de diagnose Leg Perthes Calve heeft vastgesteld. Een verschrikkelijke aandoening die het bot doet wegrotten in de heupkom en de hond veel pijn en een handicap bezorgt, een dure ingreep ook met lange revalidatie. Onmogelijk te dragen voor een mindervalide. De hond wordt gedurende een jaar op pijnstillers gezet. Wij voelen ons schuldig, de vorige eigenaar ook. Hadden we dit kunnen weten? We zijn niet verantwoordelijk voor verborgen gebreken, maar gezien de handicap van Ellen vinden we dat we dat toch moeten uitzoeken. De dierenarts van de eerste eigenaar van Sanshi hebben we gecontacteerd en die had het niet gemerkt. We konden het dus niet weten.
In de zomer van 2010 meldt Ellen ons dat haar dierenarts heeft vastgesteld dat Sanshi op een jaar tijd een zwaar hartfalen ontwikkeld heeft waardoor een ingreep zelfs niet meer kan overwogen worden. Ellen en Yvan besluiten eind oktober 2010 om Sanshi te laten inslapen op de leeftijd van 6 jaar.
Op onze contracten staat, indien een adoptant niet meer kan blijven waar hij is, nemen we hem gewoon terug. Het contract is bindend.
Op zondag 24 oktober 2010 gaan wij Sanshi ophalen met medeweten van de eerste eigenaar, en plaatsen hem onder onze hoede.
Wij laten op maandag Sanshi onderzoeken door een orthopedist die vaststelt dat de hond kerngezond is en enkel last heeft van O-benen. Deze schoonheidsfout geeft een kleine pijnscheut bij overstrekking van het been. Dat kan zich op latere leeftijd misschien ontwikkelen tot een patella luxatie, Met deze wetenschap gaan we hem geen trappen laten doen zodat de luxatie zich mogelijk niet kan ontwikkelen.
Het hartfalen is niet bestaand. Hij heeft enkel een ruis aan het hart. De helft van onze Meute heeft een hartruis, veel voorkomend bij cavaliers. Wij hebben het protocol en de RX in ons bezit van zowel de thorax als het heupgewricht waarop beide poten goed zichtbaar zijn en een normale hartgrootte wordt getoond. Hartslag en pols is stevig, hartritme ok, auscultatie brengt geen vocht aan het licht.
Sanshi wordt opnieuw aangeboden onder de naam Sammeke, lees zijn dagboek en verbaas je over het verdere verloop.
